Yazarak öğrenmek isterdim kendimi.
Yazamadığım anlarda bunu daha çok istiyorum.
Kendimde var olan şeyleri keşfetmek için bakıyorum ben'e...
Ama nedense net değil bulanık,çığlıklarla değil fısıltılarla hissediyorum ben'i...
Düşüyorum ya hani bazen.
Derin bir uçuruma,hiç bir yere çarpmadan, bitmek bilinmeyen bir düşüşle düşüyorum ya...
İşte bu düşüşlerimde daha çok istiyorum yazmayı.
Yazdığım her kelime tutunacak bir dal olacak ya da düşüşümü hızlandıracak diye umuyorum...
Hepsi gitti.
Bütün umutlarım düşündüklerim,hayallerim.
Masumdular oysa.
Benden daha masumdular.
Neredeyse barış bile yapıyordum kendimle.
Ama tam o anda...
Yine...
Hepsi gitti...
Çekip gittiler...
Bir yerlere bakıyorum.
Dokunmadan sadece bakıyorum.
Hatta nereye bakacağımı bile tam bilmeden bakıyorum.
Kim bilir belki ordayımdır diye...
..
alintidir..
